Od Dylana C.D. Ariany

Jak ja nienawidziłem niektórych nauczycieli. Jednak mały incydent na historii tylko umacnia moją opinię podłego buraka. Kiedy się odwróciłem, mój wzrok napotkał Arianę, która patrzyła się na mnie z rozdziawioną buźką. Słodkie. Zaraz… czy ja przed chwilą nie zachowałem się przy niej jak ostatni gówniarz? Brawo, Dylan. Postawa godna nagrody w postaci urwania łba. Niemalże w tym samym momencie dziewczyna odwróciła wzrok i ruszyła do wyjścia, za nią June. Jak zawsze. Zręcznie wepchnąłem się między nie, właściwie po co? Ciężko określić, więc po wyjściu z sali skierowałem się do wyjścia z ośrodka. Ta dziewczyna przyciągała mnie jak magnes, zarazem odpychała. Może nie byłem najnormalniejszą osobą w tym ośrodku, ale jej reakcje są wręcz chorobliwe. Złapałem za klamkę i już miałem otworzyć drzwi, kiedy nagle się zatrzymałem. Przypomniała mi się scena z nocy, przed moim wyjazdem. Dziewczyna atakowana przez czterech chłopaków. Jednak… nie. To nie miało żadnego związku z Arianą. To dlaczego mi się to przypomniało? Poczułem ból w prawej dłoni, cholera. Puściłem klamkę i spojrzałem na bliznę, była cała czerwona, jak rozpalone żelazo. W ułamku sekundy ból przeszył moją dłoń, a po chwili przedramię i ramię. Wrzasnąłem przez paraliżujące uczucie, kilka osób odwróciło się w moją stronę. Ściskając drugą dłonią nadgarstek i nadal jęcząc z bólu podszedłem do ściany, o którą się oparłem. Nic nie mogłem zrobić. Ból wdzierał się do mojej głowy i wiedziałem, że długo go nie powstrzymam. Zaczęły do mnie powracać tysiące wspomnień, ich urywków, pojedyncze czynności, widoki. Moje wcielenia, wcielenia innych osób, śmierć bliskich, ból, cierpienie, niekończące się koło utraty kogoś i strachu, że nigdy już ich nie zobaczysz. Ktoś do mnie podszedł, poczułem dłoń na ramieniu, a po chwili jakąś substancję, która rozchodzi się w moich żyłach. Ból opuszczał mnie powoli, a kiedy otworzyłem oczy stała przede mną Seymour.

- Dylan… - zaczęła.
- Nie! - warknąłem, odwróciłem się na pięcie, aby od niej uciec.
- Dylan, ból się zwiększy, rozumiesz?! - krzyknęła, wtedy to już wszyscy się na mnie patrzyli. - Będzie cię paraliżował, wspomnienia będą powracały jeszcze szybciej i jeśli jakimś cudem twój organizm to wytrzyma, to zostanie z ciebie psychiczny trup! Sam sobie nie poradzisz.
- Może nie chcę sobie radzić - odwróciłem się. - I przestań się na mnie wydzierać.
- Przebadaj się.
- To mnie zmuś - uśmiechnąłem się szyderczo. - No właśnie. Dziękuję, za fascynującą rozmowę.
- I chcesz ponownie wejść do otchłani swojego umysłu? Tym razem mogę cię nie uratować. Jesteś za silny.
- Dokładnie, podkreślmy słowo SILNY.
- To igranie z ogniem.
- Niebiańskim do tego - prychnąłem.
- Nic o sobie nie wiesz.
- A ty wiesz?
- Wiem więcej.
- Wydaje ci się - coraz więcej ludzi się wokół zbierało.
- Jesteś gówniarzem, który nic nie wie i zabijesz siebie i przy okazji możesz zabić setki innych osób i nawet nie będziesz tego świadomy! Więc zamknij się i marsz do szpitala!
- I już pierwszy błąd. Zawsze jestem świadomy, w jakiejś części - odparłem ciszej. Spojrzała na mnie, proszę tylko nie współczucie.
- Dylan… o Jezu...
- Po prostu mnie zostaw - odparłem i odwróciłem się aby zacząć ich w tym samym kierunku, co przed chwilą. Mój wzrok spotkał June i Arianę, które stały wśród tłumu. Przecież nie mogło być inaczej. Ludzie ustępowali mi z drogi… jeszcze bardziej się mnie bali. Pięknie. Kiedy tylko skręciłem, zacząłem biec, zatrzymałem się dopiero w pokoju. Zamknąłem drzwi, oparłem się o niej i po chwili zsunąłem się na ziemię. Oglądałem moją bliznę. Dlaczego? Nie to złe pytanie… Powinienem raczej zapytać, ile mi zostało. Tym razem nie zamierzam nic z tym robić. Ten cykl chcę przeżyć normalnie. Muszę. Było mi tak cholernie wstyd, ponieważ widziało to tak wiele osób. Krzyczałem z bólu. Ja! I ta scena, akurat teraz, kiedy wszyscy ledwo co zapomnieli ostatnią scenę, tylko wtedy jeszcze dołączył się Smith. Wielka kłótnia, za którą mało co nie zostałem wyrzucony, szczególnie, że ostatecznie przyjebałem  Thomasowi. Męczą mnie. Cały mój pobyt tutaj ta dwójka mnie męczy i próbuje mnie przekonać, żebym coś z tym zrobił, ale co można zrobić ze sobą? A to jestem ja. To część mnie. W tym cyklu wytrzymam, wreszcie osiągnę pełnię mocy albo zginę. Inaczej zwariuję. Nie mam wszystkich wspomnień, ale czuję, że od wielu wieków czegoś mi brakuje i od niedawna wiem, że już długo nie przybrałem mojej prawdziwej postaci, tylko używałem jej zdolności. Sam sobie nie dam rady? A może nie zostanę z tym sam. Mam nadzieję. Jednak June musi pomóc najpierw sobie. Zostaje jedna osoba. Tylko to irytująca dziewczyna, która mnie nienawidzi.

Ari?